2013
12.29

Καθώς τα άτομα με αναπηρία χρησιμοποιούμε τον όρο Ανεξάρτητη Διαβίωση, στόχος μας είναι η ισότιμη συμμετοχή μας στην κοινότητα μας, μέσω του προσωπικού μας αυτοκαθορισμού.

Οι παρακάτω αρχές λειτουργούν ως οδηγός στο έργο του Οργανισμού:

1. Ανεξάρτητη Διαβίωση είναι μια διαδικασία συνειδησιακής αφύπνισης, ενδυνάμωσης και χειραφέτησης. Αυτή η διαδικασία καθιστά ικανά όλα τα άτομα με αναπηρία να πετύχουν ίσες ευκαιρίες, δικαιώματα και πλήρη συμμετοχή σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας.

 2. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να είναι σε θέση να ελέγχουν τη διαδικασία αυτή ατομικά και συλλογικά. Για την επίτευξη αυτού του στόχου παρέχουμε αμοιβαία υποστήριξη και χρησιμοποιούμε δημοκρατικές αρχές για την τέλεση του έργου μας.

 3. Ως ισότιμοι πολίτες, πρέπει να έχουμε ισότιμη πρόσβαση σε βασικές πτυχές της ζωής, όπως: τροφή, ένδυση, στέγη, ιατρική περίθαλψη, βοηθητικές συσκευές, προσωπικές υπηρεσίες υποστήριξης, εκπαίδευση, απασχόληση, πληροφόρηση, επικοινωνία, μεταφορά και πρόσβαση στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, το δικαίωμα στη σεξουαλικότητα και το δικαίωμα στην τεκνοποίηση.

 4. Το Κίνημα της Ανεξάρτητης Διαβίωσης πρέπει να είναι ένα κίνημα που θα διευθετεί τις ανάγκες όλων των ατόμων με αναπηρία. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να απαλλαγούμε από κάθε προκατάληψη που έχουμε προς τα άτομα με αναπηρία , εκτός από τη δική μας, και να ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή των γυναικών με αναπηρία και άλλων ομάδων που υπό – εκπροσωπούνται. Τα παιδιά με αναπηρία θα πρέπει να ενεργοποιηθούν από τις οικογένειές τους και την κοινωνία γενικότερα, έτσι ώστε να γίνουν ανεξάρτητοι ενήλικες.

 5. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να έχουν όλες τις προϋποθέσεις για την εξίσωση των ευκαιριών και την πλήρη συμμετοχή, ορίζοντας τις δικές τους ανάγκες, τις επιλογές τους και το δικό τους βαθμό αυτοελέγχου.

 6.  Το Κίνημα της Ανεξάρτητης Διαβίωσης είναι αντίθετο με την ανάπτυξη και συντήρηση των συστημάτων που προωθούν και στηρίζουν την εξάρτηση των ατόμων με αναπηρία από ιδρυματικά περιβάλλοντα.

7. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να συμμετέχουν οι ίδιοι στην έρευνα και την ανάπτυξη, το σχεδιασμό και τη λήψη αποφάσεων, σε όλα τα επίπεδα, σε θέματα που αφορούν τη ζωή τους.

 

Οι προαναφερόμενες αρχές εγκρίθηκαν κατά τη συνεδρίαση του ENIL (=European Network on Independent Living), Het Timmerholt, Ολλανδία (31 Αυγούστου – 3 Σεπτεμβρίου 1990)

(Μετάφραση: Καραναστάσης Δημήτρης, Κυμπουρόπουλος Στέλιος)

 

 

2013
12.01

Ακόμα μια φορά, μια παγκόσμια ημέρα όπως η σημερινή της 1ης Δεκεμβρίου που αφορά την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ιού που προκαλεί το AIDS έρχεται για να μας θυμίσει και να μας τονίσει πως υπάρχει ένα πρόβλημα που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων. Και αυτό το πρόβλημα είναι μεγάλο! Όπως γίνεται σε κάθε παγκόσμια ημέρα θυμόμαστε το γεγονός παροδικά και μετά… μετά πέφτει στη λήθη και στην αντιμετώπιση της τελείως προσωπικής μας καθημερινότητας. Δε φτάνει όμως μόνο αυτό!

Και αυτό γιατί, όπως αναφέρει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζεται ότι 35 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με τον ιό HIV, ενώ θεραπεία λαμβάνει μόνο το 34% από τα 26 εκατομμύρια των ανθρώπων που τη δικαιούνται. Και αυτό είναι ανήθικο! Επειδή  υπάρχει ο στιγματισμό, επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν να ζουν, επειδή το χρήμα είναι θεός, επειδή το μαύρο χρώμα στο δέρμα των ανθρώπων δημιουργεί μια κατηγορία “δευτεράτζα”. Ποιος δημιούργησε όλα αυτά τα επειδή; Ο άνθρωπος!

Όπως και ο άνθρωπος μπορεί να φτιάξει μια παιδεία, στην οποία η λέξη προφυλακτικό δεν είναι ταμπού στα αυτιά του εφήβου, αλλά ένα μέσο απόλυτης απόλαυσης χωρίς άγχος και ανησυχία. Κανείς δεν πρέπει να στερείται τον έρωτα, αλλά αυτό που πρέπει να στερείται είναι τα στερεότυπα και τις α-γνωσίες! Ο φόβος περιορίζει δεν εκπαιδεύει, κάτι που έμαθε να κάνει ο κ. Νίκος Δέδες.

Η ζωή είναι ωραία λοιπόν και πρέπει να είναι ωραία για όλους με αλλαγή πολιτικής, σεβασμό στον άνθρωπο και αναγνώριση της διαφορετικότητας τόσο από την κοινωνία όσο και από την πολιτεία.

2013
12.01

Η φράση “Α ρε αςγινόμουν πρωθυπουργός για μια μέρα και θα σου έλεγα εγώ”, ακουγόταν σε συγκεκριμένη ελληνική τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’90 αντικατοπτρίζοντας την πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Το δημόσιο δε λειτουργούσε καλά, υπήρχε μεγάλη γραφειοκρατία, οι πολίτες χρωστούσαν δάνεια και σε πολλές περιπτώσεις οι μέρες του μήνα δεν έφταναν για ολόκληρο το μήνα!

Τα χρόνια πέρασαν και ενώ υπήρχε μια υποτιθέμενη ευημερία και θεωρητικά η καθημερινότητα των Ελλήνων έβαινε καλώς, το καλλωπισμένο σκηνικό έχασε τα πολυπληθή χρώματά του και φάνηκε η μαυρίλα που υπήρχε όλο αυτόν τον καιρό. Έχασε τα σαθρά και φαγωμένα στηρίγματά του και η σαπίλα και η αλήθεια πως ουσιαστικά τίποτα δεν είχε αλλάξει φάνηκε καθαρά… ή μάλλον κάτι είχε αλλάξει προς κατεύθυνση της εξαθλίωσης. Όλα τα όνειρα ήταν κενά. Όλες οι αλλαγές στο δημόσιο ήταν με βάση το κενό. Η οικονομία βασιζόταν σε ένα κενό. Και αυτό το κενό οφειλόταν στην έλλειψη του ήθους των πολιτικών και των διαχειριστών της οικονομίας που βρίσκονταν στις ανάλογες θέσεις εκείνη την περίοδο. Λέγοντας ήθος νοούνται εκείνα τα ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά ενός καλλιεργημένου και αξιοπρεπούς ανθρώπου, τα οποία είναι σύμφωνα με τις επικρατούσες ηθικές αξίες και καθορίζουν τη συμπεριφορά του (Μπαμπινιώτης, 2005).

Και φτάνοντας στο σήμερα πάλι το ίδιο ακούγεται “ ας γινόμουν για μια ημέρα Πρωθυπουργός”. Τι θα άλλαζε; Ποιο ήθος θα βάζαμε μπροστά για να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε; Ποιον μπορούμε να βάλουμε εκεί ψηλά ο οποίος θα κοιτάξει την κοινωνία και όχι το μεγαλοϊδιωτικό συμφέρον; Φτάσαμε πάλι σήμερα στο τότε παρελθόν κενοί. Δε μπορούμε να είμαστε μόνοι μας στο καλά, αλλά όλοι μαζί για να χτίζουμε τα τείχη της ηθικής στο αύριο που μας περιμένει.

Δε θέλω λοιπόν να γίνω Πρωθυπουργός μόνος μου γιατί φοβάμαι πως θα πέσω και θα δημιουργήσω κενότητα παρά την ηθική… αυτό ας φωνάξουμε! Μόνοι μας είμαστε αδύνατοι, μαζί όμως είμαστε βροντή ισχυρή. Δε μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα, μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε τις συνθήκες του σήμερα για βελτίωση του αύριο μας.

Σε αυτές λοιπόν τις εκλογές ας ψηφίσουμε ανθρώπους που ξέρουμε πως στηρίζονται από ηθικούς ανθρώπους και όχι κομματικούς σημαιοφόρους και παλαμοκράχτες.

2013
11.04

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος στη ζωή. Ακόμα και η απόφαση του να μην κάνεις τίποτα έχει συνέπειες στη ζωή σου… κούραση, μονοτονία, απομόνωση κ.ά. Αλλά αυτό το τίποτα το έκανες για κάποιο λόγο. Η προσωπικότητα σου, η προηγούμενη ζωή σου, η εικόνα του αύριο σε οδήγησαν σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι που τελικά ήταν η επιλογή σου! Δυστυχώς όμως κάθε επιλογή έχει και συνέπειες… άρα ήταν η επιλογή σου με τις συνέπειές της.

Η κοινωνία είναι πραγματικά από ξεχωριστές, πραγματικά μοναδικές μονάδες. Ηλικιωμένοι, γυναίκες, άνδρες, παιδιά, άτομα με αναπηρία, πλούσιοι και φτωχοί έχουν κάτι να δώσουν… εν δυνάμει! Μπορούν να δράσουν εξυπηρετώντας το δικό τους όφελος ή να δημιουργήσουν κάτι ομαδικό και συνεργατικό που θα εξυπηρετεί όχι μόνο τη δική τους «ομάδα», αλλά την κοινωνία γενικότερα.

«Πως προχωρώ;» είναι η σκέψη που με κυριεύει. Το «μαζί» είναι το μόνο που αξίζει και χωρίς ένωση και κοινή πορεία ο καθένας πραγματικά είναι αδύναμος. Χωρίς στήριξη, χωρίς συμπόρευση, χωρίς αληθινή συνεργασία φοβάμαι πως θα χαθώ σε αυτά που αποφεύγω. Το μοναχικό εγώ υπάρχει. Η αληθινή στήριξη για κάτι καλύτερο θέλει ιδρώτα.

Είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε ουσιαστικά;

2013
11.02

Από χθες το βράδυ κοινωνικοπολιτική τράπουλα ανακατεύθηκε ξανά. Τρεις νέοι άνθρωποι το τελευταίο διάστημα σκοτώθηκαν. Δυο χτες και ένας στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 χωρίς σκοπό και λόγο.

Ειδικά για το θάνατο του Παύλου Φύσσα μια συγκεκριμένη φασιστοανατραφόμενη κοινωνία θεωρεί πως η βία, η φωνή, ο εγωκεντρισμός και το όπλο αποτελεί συνέχεια του εαυτού τους… και έτσι τα χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα λες και απέναντί τους δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπους αλλά με κάτι άλλο, κατώτερο! Και μετά φτάνουμε στο χτες, για το οποίο «χτίστηκαν» πολλαπλές ερμηνείες για το λόγο που έγινε. Η επίσκεψη της τρόικα, η εκδίκηση, η αποκατάσταση του ήθους της ΕΛ.ΑΣ, ακόμα και επίθεση από τα ίδια τα μέλη της χρυσής αυγής ήταν μερικά από τα σενάρια που ακούστηκαν. Όποια και αν είναι η αιτία πατάμε επί πτωμάτων για να δηλώσουμε το σθένος μας και τον ανθρωπισμό μας. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!

Μιλάμε για το θάνατο 3 νέων ανθρώπων και όχι των παλιών κατεστημένων, όπως θα έπρεπε! Είναι αισχρό να εκτελείς το συνάνθρωπό σου. Είναι αισχρό να βλέπεις τις αυτοκτονίες να αυξάνονται. Είναι ανήθικο η ανιψιά μου και όλοι οι έφηβοι 15χρονοι να μην έχουν μέλλον. Είναι άθλιο να μη δικαιούνται όλοι την υγεία τους. Είναι ποταπό η διαφορετικότητα να θεωρείται αδυναμία! Και όλα αυτά αντανακλώνται στον άδικο θάνατο από όπλο 3 νέων ανθρώπων, δε με νοιάζει για τα πολιτικά τους πιστεύω γιατί μιλάμε για ανθρώπους!

Την κοινωνία μας πρέπει να προστατεύσουμε, να αναδομήσουμε, να εξελίξουμε!

2013
10.22

Θεωρώ πως για να λειτουργήσεις ένα blog πρέπει να είσαι ώριμος πνευματικά και να έχεις την ανάγκη να μιλήσεις, να εκφράσεις κάτι που σε πιέζει.

Με το “Σύλλογο Νέων Ιατρών” αποφασίσαμε να δώσουμε την ευκαιρία τόσο σε Έλληνες που διαμένουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όσο και σε αλλοδαπούς του εξωτερικού να έχουν τη δική τους σελίδα έκφρασης και με προσωπική ευθύνη να μιλά ο καθένας για θέματα που τον “πιέζουν”. Με αυτό το σκεπτικό τσίμπησα και εγώ ένα και δίνω προσωπική υπόσχεση να είναι μια ζωντανή σελίδα, ένας τρόπος επικοινωνίας για όσους θέλουν μια καλύτερη Ελλάδα και γνωρίζουν πως μπορεί να υπάρξει!

Καλή αρχή και σύντομα η πρώτη μου δημοσίευση…